rekviem za eden 

Covek.Son...Radjanje budenje od nistavilo od osamenost....ljubov, potreba od dopir od podled od samo eden zbor.....
planovi za idnina planovi za segasnost....utro,se budis i svakas deka si sam ,go nema poveke toj son ja nema poveke taa idnina gi nema dopirite pogledite......kofein nikotin i ponekoja solza.....i na krajot rekviemot za toj son....

ШИЗОФРНИ МОНОЛОЗИ...WISH YOU WERE HERE...

Јас имам љубов за чекање,но во ниедна од тие чекални на животот не ја сретнав неа,или можеби сум ја сретнал еднаш или повеќепати,или можеби тоа беше само фрагмент еден дел од секунда во сон,ја чекав да се излупи од светлото безобличје,да трепне со крилјата во Бразил а на Пацификот ураган...Домино ефект пријателе.
Но еден ден или ноќ се појави како авет на минатото или како долго очекувана...хммм,долго очекувана што???
Зар ова не е прашањето што си го поставувале оние што умирале пред вратите на Берлин тоа Мајско утро 45-та,
зар ова не е прашањето ?????
И остана без зборови,си ги изеде мислите и остана гладен
а на трпезата цел еден буквар
цел лексикон,и до ден денес се прашува што требаше да направи,каде ли погреши,чии ли грешки плаќа...
Иде моментот кога треба да се погледнеш себеси со забести зеници и од празносиметричните ти очи нема да потече ни капка,затоа што ако и само малку капне тоа ќе ги преполни сите чаши и сите шишиња што некогаш ги празневме во нејзино име,ќе паднат во заборав сите сите ноќи и дни поминати во залудни разговори,дебати кавги
за нашето битисување.Бит или корен???
А погледнеш ли на запад пријателе  ќе го видиш симболот на нашата вера,вера невера.Погледни на запад пријателе,во самракот таму душите заоѓаат,таму се гаси животот,а еден ден ќе згаснеме и ние со неа или без и нема да бидеме светли точки на небесниот чаршав,се родивме да бидеме храна на некои животинки што живеат шест лопати под земја...
Треба ли да ги смириме минатото и иднината и од сето тоа да се роди сегашноста?
Треба ли да бараме прошка од сите што сме ги повредиле(не од бога тогаш е касно)+(во него не верувам).
Треба ли чисто и искрено фрлаќи ги сите маски да речеме ова сум јас????
Баш заради сето ова и овие шизофрени монолози,и да завршам со ...

ОТВОРИВ ОЧИ НЕШТО ДА НАПИШАМ

Не го гледам денес крајот
а на мојот колосек нема ноќен возен ред
и сите возови патуват во една насока
тажно ли е тоа или добро е
добро е ако си на нив
и добро е ако останеш на шините
тажно е ако го носат со себе минатото
и тажно е ако не можеме да ја видеме
иднината...

Бегаат одавде,
патуваат пресконуваќи ја месечината
не дозволуваќи да ги повлечам назад
Ја прескокнуваат месечината
одведуваат дел од детството,
од првите љубови,
првите победи и првите порази
се она што со нишка тага се памти
се она на што со навлажнети очи се сеќаваме...

Се нешто размислувам дека не ме боли
она што го немам,а уште помалку она што го сакам

Се нешто размислувам како цвеќињата имаат коса а не ливчиња
додека суптилно и шепотам:
Јас сум мајстор на длабочините што не ги откривам
Јас сум господар на светот во кој повеќе не влегуваш
Јас незнам повеќе што пишувам и не ми грижа...

ЗАГЛЕДАНИ ВО ПЛИТКАТА БРАЗДА НА СВОЕТО ПОСТОЕЊЕ
ШТО ЗНАЕМЕ НИЕ ЗА ДЛАБОЧИНИТЕ НА ДРУГИЕ

Шизофрени монолози II (Добар сум во две нешта-Конструкција и деструкција-Градење sидови и рушење мостови)

Ги навлече очните капаци,со тупаници ги затвори ушите,го запре дишењето.Со запечатени сетила мислеше дека ќе остане уште бар малку во слаткодопреното минато,но неочекувано се изгуби во сеташноста.Желбата за бегство во нереалното повторно проработи...

BARS

Со забести заници се виде себеси гол во кафез.
Во носот го цувствува мирисот на своето ропско испарување,низ стиснати тупаници го слуша плачот на металните шипки.
Цел свет сега може да го види своеволно изолиран,затворен,и да го слушне и да го помириса.
Жигосан со срам си викна во себе-Стварноста или реалноста треба непрестано да ја гледаме право во очи,да ја слушаме со начулени уши и да ја помирисаме, ако треба и да ја допреме.
Ги одврза своите сетила му сврти грб на прозорецот и замина.Повторно се излажа .
Кафезот беше тој што се движеше и во својата утроба гордо го носеше својот претпоставен голтар.
-Постојат несогледани ходници,одиш но никогаш нема да се вратиш и никогаш нема да удриш во sид,а пред уморните ти очи полидимензионални слики.Невозможно е тоа ако е човек жив и ако не спие.
-Можеби е подобро да трчаш додека другите чекорат и обратно.
И потрча.Еден,два...десет и уште понатаму и побрзо би можел макар и во круг но кафезот премногу му сметаше.
Решеткастиот скелет му го кршеше телото а скелетната провидност доведуваше до лудило.
-Нема ништо пострашно од тоа да се биде истовремено и стрелец и мета изложен на сопствениот куршум без име и причина самонанишанет нишан.
На крајот на десеттиот круг се свитка во аголот,неколку секунди кратко воздивнување а потоа се одлучи на преговори.
-Кафезу мој?ДАли си планетарен или елеменарен дух?Халуцинација на психотропни дроги,сениште на благопочинат монах или си факт на реалноста??
Кафезот не сакаше да разговара за работи неприкладни на неговата скелетна чувствителност и само го погледна со своите празносиметрични очи.
-Будало гола! Излези од мене побегни провлечи се.
Не можам гол сум и бос,без облека како да ми е кожата одрана од уморното ми тело.
-Беднику!!!Затропа кафезот одскокна колку да биде празен и безшумно одлета низ прозорецот.
Се скамени.-Ќе останам незаштитен без решетки,премногу слободен на голата камена дланка на светот.
Кафезу мој останиииииии!
-Какво задоволство е да се биде слободен.Си противречиш на себеси,а пред малку толку жалосно завиваше.
Спротивно од желбата да се биде затворен(а голотијата толку добро ми одеше од рака,посакав да излезам.
Од каде?
Лабилноста на оние кои што со едниот дел од битието сакаат да бидат здрави а со другиот не па желбите и постапките непрестано им се поларизираат.

Времето поминуваше.Утре ќе ме облечат во пепел ако останам гол и сам.

Во сопствената челуст стои гол и сам,нагло движење како да се ослободува од нечија убиствена прегратка и за момент тој вртлог го подсети дека работите му останаа на спротивниот брег(El atro lado del rio).
Го заболе тоа како сопствената кожа да му остана на врелиот песок.Плитки бранови стигнуваат до неа ја лижат.
Ги подига ракавите и ногавиците,залуден обид да ја пополни со сопственото тело.....
Утро е.      

Tako se zivi i lakse umire

...Svijet je postojao prije ljudi, postojaće i poslije ljudi.Ali,šta se to nas tiče ? Neka o tome brinu bića koja ce tada živjeti.Mi svoju brigu ne možemo prepustiti nikome , i moramo se učiti moći ljubavi , da od života ne stvorimo mučilište.
Što se tiče duše , i on je mislio o tome , jer se teško oteti strahu i nespokojstvu zbog kratkog života i zbog nestanka u nepoznatoj tami večnosti. I razmisljajuci,ucinilo mu se da postojeći red čovjekovog rasta i razvitka nije pravedan.Čovjek se radja kao nevino dijete , koje ne zna ništa o sebi , o svijetu , o grijehu , o poniženju , o prestižu , sve mu je novo i svježe , sve mu je divno jer mu je duhovni život nerazvijen. 
Poslije živeci,stiče iskustvo,veoma dugo, veoma naporno, i čim potpuno sazri javlja se misao o smrti. Umire slab, izmoren, očajan,pritisnut mislima o krivicama koje je sebi natovario na vrat, nezadovoljan zbog onog sto nije učinio, jer je to samo želio i nije se usudio, izbezumljen zbog besmisla iza sebe i neprozirne tajne ispred sebe. 

Smrtno uplašen,bez oslonca koji bi mu mogla dati samouvjerenost, da je živio jedino po odlukama svoje čiste savjesti ,očajnički misli o vječnoj duši, o trajanju bez prestanka , o mogućnosti da negdje i nekad nađe ipak neki smisao.Tako završava neslavno,potpuno dotučen.
A koliko bi bolje bilo da se rađamo kao starci, da polako postajemo sredovječni, postepeno zaboravljajući prvobitni strah od smrti, pa oslobođeni mladići, dovoljno lakomisleni da ni o čemu ne mislimo suviše ozbiljno, pa bezbrižna djeca, a da umremo kao novorođenčad, ne znajuci ništa ni o čemu, čisti kao zametak. Kakva bi to divna i slobodna smrt bila ! 

Ali kada ne može biti tako, spas je u osvajanju ljubavi i čovječnosti. Tako se lakše živi i lakše umire."...